Bakının küçələrində gecə saat üçdə işıqlar azalır. Mən kafe işçisiyəm. Shiftim gecəyarısı başlayır, səhər altıda bitir. Həmin vaxtlarda müştərilər demək olar ki, olmur. İkimiz işləyirik – mən və Ayxan. O, mənim iş yoldaşımdır, həm də yaxın dostumdur. Həmin gecə adi idi. Heç kim gəlməmişdi. Ayxan qəhvə hazırladı, mən stula uzandım.
"Darıxdın?" – soruşdu. "Sıxıcıdır" – dedim. O güldü, telefonunu çıxartdı. "Bilirsən, mən bir şey tapmışam. Çox vaxt keçirirəm". Ekranı mənə tərəf tutdu. Gördüm ki, bir sayt açılıb. " mostbet az giris – buradan daxil oluram" – dedi. "Depozit yox, sadəcə oynayıram, bəzən qazanıram". Mən təəccübləndim. Ayxan həmişə ehtiyatlı biridir. O, asanlıqla risk etməz.
"Mən sınamışam, düzgün oynayanda yaxşıdır" – dedi. Mən də telefonumu çıxartdım. mostbet az giris yazdım axtarışa. Sayt açıldı. Qeydiyyat – bir dəqiqəlik iş. Ayxan mənə yaxınlaşdı. "Depozit et, amma az, 10 manat. Uduzsan, çox da itirməzsən". Dinlədim. İlk depozit – 10 manat. Bonus da verdilər, 16 manat oldu balans.
"Sadə bir slot seç" – dedi Ayxan. Seçdim. Makaralar fırlandı. İlk dəfə – 14 manat. İkinci – 19. Üçüncü – uduzma, 16-ya düşdü. Dördüncü – yenə uduzma, 13. Beşinci – birdən ekranda yazı çıxdı: "100 manat". Nəfəsim kəsildi. Ayxan da gördü. "Wow!" – dedi. Mən dayandım. Nə edəcəyimi bilmirdim.
"Dayan, düşün" – dedi Ayxan. "Əgər indi çıxsan, 90 manat qazancın var. Davam etsən, həm qazana, həm də itirə bilərsən". Düşündüm. 90 manat mənim üçün çox pul idi. İki günlük işimin əvəzi. "Çıxarıram" – dedim. Balansdakı pulu banka köçürdüm. Həmin gecə daha oynamadım.
Səhər evə gələndə yata bilmədim. Düşündüm. Bu qədər asan pul? Doğrudanmı? Sonra fikirləşdim ki, Ayxanın sözləri doğru idi – həddini bilmək lazımdır. Mən dayanmasaydım, o 90 manatı da itirə bilərdim. Və sonra peşman olardım.
Həmin gündən sonra Ayxanla hər gecə növbəsində oynayırıq. Öz qaydalarımızı qoyduq. Gündəlik limit 10 manat. Maksimum yarım saat. Qazansaq – yarısını çıxar, yarısı ilə oyna. Udursaq – dayan, sabaha qalsın. mostbet az giris bizim üçün sadəcə bir sayt deyil, bu, intizam məktəbidir.
Bir ay keçdi. Hesabladım – həmin 90 manatdan sonra daha 3-4 dəfə qazanmışdım, bir neçə dəfə də uduzmuşdum. Ümumi qazanc – 147 manat. Böyük rəqəm deyil, amma məmnunam. Çünki mən heç vaxt böyük uduzmamışam. Heç vaxt əsəbləşməmişəm. Və ən vacibi – işimdən gecikməmişəm, yuxumu itirməmişəm.
Ayxan mənimlə fəxr edir. "Sən tez öyrəndin" – deyir. Həqiqətən, o mənə çox kömək etdi. Mənə öyrətdi ki, bu cür oyunlar qorxulu deyil, əgər ağılla yanaşırsansa. Qorxulu olan o zaman başlayır ki, sən itirdiyini qaytarmaq istəyirsən. Və ya daha çox qazanmaq həvəsinə düşürsən. Mən bu tələlərdən qaçıram.
İndi hər gecə kafedə boş vaxtımızda mostbet az giris açırıq. İkimiz bir yerdə oturub oynayırıq. Bəzən yarışırıq, bəzən bir-birimizə məsləhət veririk. Gələn müştərilər bizi görəndə gülümsəyirlər. Onlar bilmirlər ki, biz sadəcə vaxt keçirmirik. Biz eyni zamanda bir şey öyrənirik – nəzarəti, səbri, intizamı.
Bir gün patronumuz kafeyə gəldi. Gördü ki, Ayxanla telefonlara baxırıq. "Nə edirsiniz?" – soruşdu. Ayxan dedi: "Öz biznesimizi idarə edirik". Patron güldü. O başa düşmədi. Amma biz başa düşdük. Həyatda ən böyük biznes özünü idarə etməkdir. Mən bu işdə irəliləyirəm. Yavaş, amma sabit.
Keçən həftə yeni qayda qoydum. Qazandığım pulun bir hissəsini kafedə qəhvə almağa xərcləyirəm. Özümə yox, müştərilərə. Birdən-birə, pulsuz. Onlar təəccüblənirlər. Bəziləri təşəkkür edir. Bəziləri şübhələnir. Mən gülümsəyirəm. Bu pul mənə asan gəlib. Bəlkə də bu səbəbdən onu paylaşmaq istəyirəm. Qumar oyunları haqqında çox mənfi fikirlər var. Amma mən düşünürəm ki, hər şey insanın özündən asılıdır. Ağıllı adam hər şeyi faydaya çevirə bilər. Mən də çevirirəm. Yavaş-yavaş, addım-addım.
Gecə növbələri artıq darıxdırıcı deyil. Hər gecə bir macəradır. Bəzən qazanırıq, bəzən uduzuruq. Amma hər gecə bir şey öyrənirik. Və ertəsi gün işə gələndə, Ayxanla görüşəndə, bir-birimizə gülümsəyirik. Çünki bilirik ki, bu kiçik oyunlar bizi daha güclü edir. Həm pul olaraq, həm də xarakter olaraq. Və məncə, bu, ən böyük qələbədir.
