Düzünü desəm, heç vaxt qumarbaz olmamışam. Bakıda kiçik bir market var, onu idarə edirəm. Günüm müştərilər, malların düzülməsi, bəzən də borcları yığmaqla keçir. Stress çoxdur, amma qumar... yox. Mənim üçün “mostbet” nədir, heç bilmirdim o vaxta qədər.
Hər şey iki ay əvvəl, axşamüstü başladı. Yağış yağırdı. Dükan boş idi. Telefonda bir dostumun paylaşdığı linkə toxundum, açıldı nəsə. Rəngarəng düymələr, slotlar, bonus təklifləri. “Mostbet mobile version” yazırdı ekranın yuxarısında. Gülüb keçəcəkdim, amma birdən nəyisə yoxlamaq istədim.
Evdə arvadımla aramızda bir gərginlik var idi. Kirayə pulunu bir az gecikdirmişdik, uşaqların məktəbə hazırlığı lazım idi. Ürəyim sıxılırdı. Bəli, cəmi 20 manat atmışdım. Düşündüm: “Nə olacaq? Bir pivə pulu.” Heç gözləmirdim ki, qazanacam.
İlk 10 dəqiqə heç nə. Oynadıqca uduzurdum. Sinirli halda bir az da artırdım məbləği. Sonra, o an gəldi. Birdən-birə ekranda işıqlar sönməyə başladı. Sanki kino efiri gedir. Qısa bir səs siqnalı – və mənim balansımda 800 manat.
Dondum.
Nəfəsim kəsildi. Telefonu yerə qoyub durdum. Dükanda kimsə yox idi. Yenə götürüb baxdım – həqiqətən də 800. O an ürəyim elə döyünürdü ki, deyə bilmərəm. Uzun müddət idi bu qədər pul görməmişdim.
Mən dərhal çıxarmaq istədim. Amma sistem bir neçə dəqiqə gözləməyi tələb edirdi. O gözləmə ən uzun 10 dəqiqə idi həyatımda. Əllərim titrəyirdi. Birdən “ay nasazlıq olar”, “ay pul yox olar” – düşüncələr. Amma yox. Hər şey keçdi. Və pul mənim kartıma gəldi.
Həmin gün gecə yarısı idim. Bağladım dükamı. Evə getməyə qorxdum. Yox, pis mənada yox. Sadəcə, sevincimi gizlədə bilməzdim. Arvadım görsə, deyərdi “yenə nə olub?”. Ona sürpriz etmək istədim.
Səhərisi gün ona 200 manat verdim. Dedi: “Hardan gəldi?” Mən dedim: “Marketdə yaxşı satış oldu”. Qəribədir, elə o gündən evdəki gərginlik bir az azaldı. Kirayəni vaxtında verdik. Uşaqlara paltar aldıq. Mən də özümə yeni köynək götürdüm. Düşündüm ki, bəlkə bu şans bir də gələr.
Üç gün sonra yenə girdim. Bu dəfə başqa oyunda, daha ehtiyatlı. Mərc etdim 10 manat, uddum 30. Çıxartdım. Sonra 5 manat, 7 manat. Kiçik uduşlar. Mən fərqinə vardım ki, əgər “çox qazanmaq” istəyi məni ələ keçirsə, uduzacam. Ona görə öz qaydalarımı qoydum: həftədə bir dəfə, maksimum 20 manat, udsam da uduzsam da dayan.
Ən maraqlısı başqa gün oldu. Həyətdə qonşu ilə söhbət edirdim. Dedi ki, hardasa uduzub. Mən ona güldüm və dedim: “Bilirsən, mən mostbet mobile version -dan girirəm, nə vaxt bilsəm nə edirəm? Bir qayda var: telefonu əlinə al, nəfəs al, ən çox 15 dəqiqə oyna. Sonra bağla.” Qonşu baxdı mənə, güldü. Amma həqiqətən, bu yanaşma işləyir.
Bir həftə sonra yenə girdim. Dükanın arxa otağında oturub, çay içirdim. Barmağım ekranda sürüşdü, basdım bir düyməni – yenə bir şey düşdü. 120 manat. O qədər də çox deyil. Amma o gün mənim üçün əhəmiyyəti başqa idi: uşağın məktəbə gedərkən yanında nahar pulu olacaqdı.
Mən indi düşünürəm: bəli, qumar zərərlidir. Əgər nəzarət olmasa, insanı aparar. Amma mən özüm üçün bir şey kəşf etdim: həyatda o qədər pis günlər olur ki, sənə sadəcə kiçik bir “bəli” lazımdır. 20 manata 2 günlük iş enerjisi almaq. Uduş mənim üçün puldan çox, bir növ işarədir: “Hələ şans səninlədir”.
Bu günlərdə bir də girməmişəm. Çünki həddimi bilirəm. Amma həmin iki gecə... İlk dəfə 800 manat qazandığım gecəni heç vaxt unutmayacağam. Dükanda işıqları yandırıb söndürdüm. Öz-özümə güldüm. Sanki bir filmdəydim.
Yekun olaraq: uduzanlar çoxdur, çünki onlar “bir daha” deyib dayanmırlar. Mən dayandım. Və qazandığımı yaşadım. İndi harda görsəm “mostbet” loqosunu, gülümsəyirəm. Xatırlayıram o yağışlı axşamı. O telefonu titrəyən əllərimi. Və sonra evə gedəndə ürəyimdəki rahatlığı.
Bəlkə bu hekayə kimsəyə nümunə olar. Ya da olmaz. Hər kəs öz sərhədini bilməlidir. Mən bildim. Və şükür edirəm həmin axşama.
